Σκηνοθεσία:Ελία Σουλεϊμάν

Σενάριο: Ελία Σουλεϊμάν
Παίζουν: Ελία Σουλεϊμάν, Μανάλ Καντέρ, Ναγιέφ Φαχούμ Νταχέρ
Γλώσσα: Αραβικά - Εβραϊκά - Αγγλικά

Διάρκεια: 92΄

Ειδικό βραβείο επιτροπής, Βραβείο κριτικών Fipresci (Φεστιβάλ Καννών 2002)
Υποψήφια για τον χρυσό φοίνικα (Κάννες 2002)

    Στη Ναζαρέτ, κάτω από την επιφανειακή καθημερινή ρουτίνα, η πόλη βράζει. Ένας άνθρωπος προσπαθεί να σώσει την επιχείρησή του που καταρρέει, αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να αυτοκαταστραφεί. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο πατέρας του Ε.Σ. Ταυτόχρονα, μια ερωτική έλξη δημιουργείται ανάμεσα σε έναν Παλαιστίνιο της Ιερουσαλήμ και μια Παλαιστίνια της Ραμάλα. Ο άνδρας είναι ο Ε.Σ., που προσπαθεί να διατηρήσει στη ζωή τόσο τον άρρωστο πατέρα του όσο και τη σχέση του με τη γυναίκα. Η ελευθερία των εραστών σταματάει στο φυλάκιο του ισραηλινού στρατού ανάμεσα στις δύο πόλεις, αναγκάζοντάς τους να συναντιούνται σε ένα κοντινό ερημικό πάρκινγκ. Οι πληγωμένες καρδιές τους θα βρουν καταφύγιο στη φαντασία....

    Ο Ζακ Τατί και ο Μπάστερ Κίτον συναντιούνται στη Ραμάλα, σε μια ιδιόμορφη κωμωδία γύρω από τη ζωή στα κατεχόμενα, όπου πίσω από το γέλιο κρύβεται οργή και απελπισία.

Δείτε το trailer της ταινίας από το YouTube: Θεϊκή Παρέμβαση - Trailer

Σχόλια του σκηνοθέτη από τα 'Cahiers du Cinema', Σεπτέμβριος 2001

«Μόλις ανατίναξα ένα τανκ. Δεν μπορούσα να το κάνω στο Ισραήλ, λόγω της εμπόλεμης κατάστασης, γι' αυτό το έκανα σε ένα γαλλικό στρατόπεδο. Εβδομήντα πέντε κιλά εκρηκτικών - καθαρή δουλειά, χωρίς ίχνη. Ο πατέρας μου θα ήταν περήφανος, αν ήταν ακόμη στη ζωή...
Υπήρχαν εννέα κάμερες στο γύρισμα. Το τοπίο έπρεπε να 'καμουφλαριστεί' για να θυμίζει πατρίδα... Ο υπεύθυνος για τα σκηνικά έβαψε το τανκ στο κίτρινο της ερήμου για να μοιάζει ισραηλινό. Και πρόσθεσε και ένα μαύρο V, σήμα που έχουν συχνά τα ισραηλινά τανκς, στη μια του πλευρά... Εγώ έδινα τις εντολές, εγώ έκανα την αντίστροφη μέτρηση για την έκρηξη και φώναξα 'Πάμε!', που στην περίπτωση αυτή σήμαινε 'Φωτιά!'...
Ενώ εγώ κατέστρεφα τανκς, στο Παρίσι γινόταν διαδήλωση κατά της επίσκεψης του Αριέλ Σαρόν. Γιατί οι διαδηλώσεις υπέρ των Παλαιστινίων είναι τόσο λίγο ελκυστικές και ολιγάνθρωπες; Αναρωτιέμαι, γιατί υπάρχουν θέματα που φαίνεται να μην είναι πια της μόδας. Αναρωτιέμαι, επίσης, γιατί οι Γάλλοι πήραν το ρίσκο να αφήσουν ελεύθερο τον Εξολοθρευτή Σαρόν στους δρόμους του Παρισιού. Δεν έχουν διδαχτεί τίποτε από την ιστορία, ούτε καν από τη δική τους;...

Επιστρέφοντας στο Παρίσι, πήγαμε για σούσι με τον διευθυντή φωτογραφίας και τη βοηθό μου. Η γιαπωνέζα σερβιτόρα, ακούγοντας τη γλωσσική μας Βαβέλ, με ρώτησε από πού είμαι. 'Από την Παλαιστίνη', της είπα με περηφάνια. 'Τι είναι αυτό;' με ρώτησε. 'Η Παλαιστίνη είναι μια χώρα που υπήρχε και θα υπάρχει.' 'Θα μπω στο Internet το βράδυ να δω πού βρίσκεται' συνέχισε εκείνη. Τη συμβούλεψα να μην το κάνει: 'Καλύτερα να αποφύγεις άλλη μια απόρριψη'...

Τηλεφώνησα στη μητέρα μου στη Ναζαρέτ. 'Πώς είναι εκεί;', ρώτησα. 'Ήρεμα και ήσυχα. Τίποτα δεν συμβαίνει εδώ', μου απάντησε, νομίζοντας ότι θα με δελεάσει να επιστρέψω. Φυσικά και δεν συμβαίνει τίποτα στη Ναζαρέτ, είπα στον εαυτό μου. Πότέ δεν συμβαίνει τίποτα εκεί, έτσι κι αλλιώς. Άκρα του τάφου σιωπή' είναι ο σωστός όρος. Νιώθω ένα σφοδρό μίσος για τη γενέθλια πόλη μου. Είναι ένας τόπος που δεν σταματάει να σε τραβάει πίσω για να σε απομυζήσει. Ο Ιησούς ήταν τυχερός που καταδικάστηκε αλλού...

Πολλοί ηθοποιοί στην ταινία είναι ισραηλινοί. Παίζουν τους στρατιώτες σε ένα συνοριακό φυλάκιο. Τους πέρασα από ακρόαση σε ένα γραφείο casting στο Τελ Αβίβ. Ρωτούσα τον καθένα, αν είχε υπηρετήσει στο στρατό, αν είχε υπηρετήσει σε συνοριακό φυλάκιο, αν είχε κάνει ποτέ έλεγχο ταυτοτήτων. Αν είχε ποτέ συλλάβει Παλαιστίνιο, αν είχε ποτέ χτυπήσει κάποιον... Οι υποψήφιοι βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση. Για να πάρουν τον ρόλο, έπρεπε να πείσουν ότι μπορούσαν να κάνουν κακό σε Παλαιστίνιο. Αλλά όταν ο ίδιος ο σκηνοθέτης είναι Παλαιστίνιος, δηλαδή ένας από Εκείνους;...

Κάποιες στιγμές εκμεταλλεύτηκα τη θέση ισχύος μου. Από σιωπηλός ακροατής έγινα ωμός ανακριτής. Δεν περιορίστηκα στα συνοριακά φυλάκια, αλλά από κάποιους ζήτησα λεπτομέρειες για τους εγκληματικούς ρόλους τους στον Λίβανο. Αυτά που μου εξιστορούσαν ήταν οδυνηρά, αλλά ταυτόχρονα χαιρόμουνα που τους έφερνα σε αμηχανία. Κάποιον ηθοποιό, που δεν είχε υπηρετήσει στο στρατό, τον πήρα αμέσως, λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Στο γύρισμα όμως, χρειάστηκε να του μετριάσω τον υπερβολικό ζήλο. Ενώ οι άλλοι, που είχαν υπηρετήσει στο στρατό, έπαιξαν τον ρόλο τους σωστά και με επαγγελματισμό...»