Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδοβάρ

Σενάριο: Πέδρο Αλμοδοβάρ
Παίζουν:Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Φέλε Μαρτίνες, Χαβιέ Καμάρα, Ντάνιελ Χιμένες Κάτσο
Γλώσσα: Ισπανικά

Διάρκεια: 105΄

Επίσημη συμμετοχή Φεστιβάλ Καννών

Δύο αγόρια, ο Ιγνάθιο και ο Ενρίκε, ανακαλύπτουν τον έρωτα, το σινεμά και τον φόβο σε ένα θρησκευτικό σχολείο στις αρχές της δεκαετίας του '60. Ο πατέρας Μανόλο, ο διευθυντής του σχολείου και καθηγητής τους στη φιλολογία, αποτελεί μάρτυρα αλλά και μέρος αυτών των ανακαλύψεων. Οι τρεις χαρακτήρες συναντιούνται δύο ακόμη φορές, στο τέλος της δεκαετίας του '70 και του '80. Η επανασύνδεση αυτή θα σηματοδοτήσει τη ζωή αλλά και το θάνατο κάποιων από αυτών.

Λίγα λόγια για την ταινία από τον σκηνοθέτη της

"Έπρεπε να κάνω το "Mala Educación". Έπρεπε να το βγάλω από το σύστημά μου προτού μου γίνει εμμονή. Δούλευα το σενάριο χωρίς σταμάτημα επί δέκα χρόνια και θα μπορούσα να είχα συνεχίσει μ' αυτό το ρυθμό για ακόμη μία δεκαετία. Λόγω του ποσοστού πιθανών συνδυασμών, η ιστορία της "Κακής Εκπαίδευσης" τέλειωσε μόνο όταν είχαν ολοκληρωθεί τα γυρίσματα, το μοντάζ, το μιξάζ.
Το "Mala Educación" δεν είναι τακτοποίηση εκκρεμών λογαριασμών με τους παπάδες που με "κακο-εκπαίδευσαν" ή με τους κληρικούς γενικότερα. Αν είχα την ανάγκη να πάρω εκδίκηση δεν θα περίμενα σαράντα χρόνια για να το κάνω. Η εκκλησία δεν με ενδιαφέρει, ούτε με ενδιαφέρει να γίνω αντίπαλός της.
Ούτε η ταινία αποτελεί απεικόνιση της "movida" στη Μαδρίτη στην αρχή της δεκαετίας του '80, αν και μεγάλο κομμάτι της διαδραματίζεται στην Μαδρίτη εκείνης της εποχής. Αυτό που με ενδιαφέρει για την συγκεκριμένη ιστορική στιγμή είναι η έκρηξη ελευθερίας που βίωνε η Ισπανία τότε, σε αντίθεση με τον σκοταδισμό και την καταπίεση της δεκαετίας του '60. Έτσι, το ξεκίνημα της δεκαετίας του '80 είναι το ιδανικό σκηνικό στο οποίο οι πρωταγωνιστές, τώρα ενήλικοι, θα φέρονται ως κύριοι της μοίρας τους, του κορμιού τους και των επιθυμιών τους.Η ταινία δεν είναι κωμωδία αν και υπάρχει χιούμορ (ο χαρακτήρας του Χαβιέ Καμάρα), ούτε είναι παιδικό μιούζικαλ αν και υπάρχουν παιδιά που τραγουδούν.
Είναι "φιλμ νουάρ", ή τουλάχιστον ως τέτοιο μου αρέσει να το βλέπω.