Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος

Σενάριο: Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, Βασίλης Ραΐσης    
Παίζουν:  Απόστολος Τότσικας, Νικόλας Αγγελής, Δημήτρης Τζουμάκης, Ελένη Βεργέτη, Γιώργος Σπάνιας, Νίκος Ζωϊόπουλος, Δήμητρα Ζέζα, Βασίλης Τσάγκλος, Λουίζα Ζουβανί 

Γλώσσα: Ελληνικά

Διάρκεια: 98΄

47ο Φεστιβάλ  Θεσσαλονίκης, 2006
2ο Βραβείο Ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους
Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη
Βραβείο κοινού
1o Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Λος Αντζελες, 2007
Ειδικό Βραβείο Επιτροπής

Ο Μάρκος, (Νικόλας Αγγελής) φιλόδοξος νεαρός δημοσιογράφος ενός περιφερειακού καναλιού βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Κατά τη διάρκεια του γυρίσματος για ένα ντέμο μιας εκπομπής (a la candid camera) που προορίζεται για μεγάλο αθηναϊκό κανάλι, ένα από τα ανυποψίαστα «θύματα» του γυρίσματος, ένας παράξενος νεαρός, ο Ηλίας, (Απόστολος Τότσικας) παίρνει μαζί του το «δόλωμα», ένα πιστόλι, και εξαφανίζεται. Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια αναζήτησης του Ηλία,ο Μάρκος φτάνει στο χωριό της μητέρας του, ένα από τα εγκαταλειμμένα χωριά της Πίνδου. Ο Ηλίας δέχεται να επιστρέψει το πιστόλι με έναν όρο: να τον βοηθήσει να αποτρέψει μια ομάδα κυνηγών «χαμένων θησαυρών» να ανατινάξει ένα ερειπωμένο σπίτι που συνδέεται με ένα θρύλο του χωριού.
«Εγκλωβισμένος» στο χωριό ο Μάρκος αρχίζει να συναναστρέφεται με τους λιγοστούς κατοίκους του: τον Ηλία, τον πατέρα του -επί πληρωμή «φύλακα» του έρημου χωριού, τον κωφάλαλο αδερφό του Παύλο, την κυρα-Δήμητρα και τον μπαρμπα-Κώστα, την Τίνα, που ήρθε με τον αδερφό της Σπύρο από την Αθήνα για να τον βοηθήσει να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά. Στο μικρό διάστημα που μεσολαβεί γνωρίζει τα μικρά και μεγάλα προβλήματά τους, μετέχει στις χαρές και τις λύπες τους, «ανακαλύπτει» το σπίτι της γιαγιάς του και το μεγάλο μυστικό της μητέρας του, κοινωνεί τη μνήμη μιας κοινότητας που ψυχορραγεί. Στο τέλος, διαφορετικός πια, αποφασίζει να βοηθήσει τον Ηλία. Γεγονός που θα έχει απρόσμενα αποτελέσματα για όλους...

Λίγα Λόγια από το Σκηνοθέτη για την ταινία

"Η ιδέα για το σενάριο προέκυψε από ένα περιστατικό που διάβασα πριν από αρκετά χρόνια σε κάποια αθηναϊκή εφημερίδα. Νεαρός παρουσιαστής εκπομπής candid camera έκρυψε σε ένα χαρτοφύλακα στο Πεδίο του Άρεως, ένα πραγματικό πιστόλι και κρυμμένος βιντεοσκοπούσε τις αντιδράσεις των περαστικών όταν άνοιγαν τον χαρτοφύλακα και το αντίκριζαν. Κάποιος από αυτούς πήρε το πιστόλι και... εξαφανίστηκε! Για πολύ καιρό σκεφτόμουν ποιος να ήταν άραγε αυτός που το πήρε και τι αλλαγές επέφερε στη ζωή του η απόκτηση ενός πιστολιού.

Η ταινία έχει ως θέμα την συνειδητοποίηση ενός νέου ανθρώπου. Μέσα σε ένα περιβάλλον ξένο και εχθρικό ο ήρωας της ταινίας στην προσπάθεια του να αντεπεξέλθει αρχίζει να αντιλαμβάνεται πράγματα για τον ίδιο και την οικογένεια του. Στο τέλος της ταινίας δεν είναι πια ο ίδιος. Η ταινία προσεγγίζει την συνειδητοποίηση ως μια διαδικασία που όσο οδυνηρή κι αν είναι, έχει τελικά έναν απελευθερωτικό χαρακτήρα. Το γεγονός ότι η ιστορία της ταινίας εκτυλίσσεται στα βουνά της Πίνδου δεν έχει να κάνει με κάποια διάθεση επιστροφής στη φύση, στην «αθωότητα» ή πολύ περισσότερο στην παράδοση. Αντίθετα ο στόχος ήταν να λειτουργήσει το τοπίο ως βασικός πρωταγωνιστής της ταινίας και να προσδώσει δυναμισμό και τραχύτητα στην ιστορία μας. Το τραχύ χειμωνιάτικο τοπίο, τα σκληρά γαιώδη χρώματα και οι γυμνοί όγκοι είναι η "αλήθεια" της ταινίας και των πρωταγωνιστών της. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δυσπρόσιτο και απειλητικό, βιώνουν οι ήρωές μας τις προσωπικές τους ιστορίες. Η επίδραση του περιβάλλοντος είναι καταλυτική και οι τέσσερις νέοι για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του τόπου και της ιστορίας θα χρειαστεί να δοκιμάσουν τα όριά τους."

Επόμενη προβολή 8 - 9 Φεβρουαρίου: Όλα τα πρωινά του κόσμου