Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Γεννήθηκε το 1912 στη Φεράρα από μια μεσοαστική οικογένεια. Σπούδασε οικονομικά στην εμπορική σχολή της Μπολόνια, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την ζωγραφική και έγραφε άρθρα για τον κινηματογράφο σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 1939 ξεκίνησε σπουδές κινηματογράφου στη Ρώμη, στο Centro Sperimentale Di Cinematografia της Σινετσιτά Εκεί συνάντησε μερικούς από τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκε αργότερα, όπως τον Ρομπέρτο Ροσελίνι, τον Σάντις, τον Φελίνι και άλλους. Ταυτόχρονα έγραφε κριτικές ταινιών στο περιοδικό "Cinema" με εκδότη τον γιο του Μπενίτο Μουσολίνι. Όλα αυτά βρισκόταν υπό την σκέπη του φασισμού και της φασιστικής ψυχαγωγικής ένωσης. Για την ταινία του "I Vinti" (1953) που υπαινίσσεται ανοιχτά τον νέο-φασισμό, κατακρίθηκε και λογοκρίθηκε πολύ, τόσο εντός όσο και εκτός Ιταλίας.

Ο μινιμαλισμός του και οι σχέσεις του με τον νεορεαλισμό και το γαλλικό νέο κύμα, καθιέρωσαν το προσωπικό του στιλ, που περιγράφεται με τους όρους 'δομημένη απουσία' και 'σύγχρονη αλλοτρίωση'. "Kανείς άλλος σκηνοθέτης δεν έφθασε τόσο μακριά την έκφραση των πιο απόκρυφων συναισθημάτων" είπε για τον Αντονιόνι ο Ακίρα Κουροσάβα.
Όταν ξέσπασε ο νεορεαλισμός, ο Αντονιόνι ήταν ήδη ένας σκηνοθέτης καριέρας, με αρκετές μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και κάποια μάλλον συμβατικά δράματα που δεν έκρυβαν καθόλου τις αστικές καταβολές του. Αν και ήταν μια γενιά μεγαλύτερος από τους Παζολίνι, Τρυφώ και Γκοντάρ, ταυτίστηκε ιδεολογικά με τα νέα ρεύματα χάρη στην ταινία του " Η περιπέτεια". Ακολούθησαν άλλες τρεις ταινίες, "Η νύχτα", "Η έκλειψη" και ο κύκλος έκλεισε με την "Κόκκινη έρημο". Αυτή ήταν και η πρώτη του έγχρωμη δουλειά (ο σωστότερος χαρακτηρισμός θα ήταν μονοχρωματική) όπου το κόκκινο χρώμα κυριαρχεί, εξοβελίζει τα υπόλοιπα, υπογραμμίζοντας την απογοήτευση, το συναισθηματικό αδιέξοδο και το τέλος μιας περιόδου.

        Ακολουθεί μια διεθνής πορεία που έχει για πρώτο σταθμό την Βρετανία και το Λονδίνο, που τότε χορεύει σε ρυθμούς αμφισβήτησης και στροβιλίζεται τρελά. Σκηνοθετεί το "Blow-up" (1966)  με το πρώτο αποκαλυπτικό γυμνό σε ταινία μεγάλου στούντιο και την ιστορική σκηνή του τέλους με τον ιδεατό αγώνα τένις χωρίς μπαλάκι κερδίζει δύο υποψηφιότητες για τα Όσκαρ σκηνοθεσίας και σεναρίου και του ανοίγεται ο δρόμος για την Αμερική. Εκεί γυρίζει το "Zabriskie Point" και το αριστουργηματικό "Επάγγελμα: ρεπόρτερ" κλείνει τον κύκλο με τον πιο αινιγματικό (και ακαταλαβίστικο για τους αμερικανούς) τρόπο.

        Επιστρέφει στην Ιταλία, πολλά από τα σχέδια του μένουν απραγματοποίητα ή κολλάνε σε κάποιο αρχικό στάδιο παραγωγής. Το 1985 παραλύει μερικά από μια σφοδρή καρδιακή προσβολή.

Φιλμογραφία
2004     Eros (απόσπασμα "Il filo pericoloso delle cose")

1995     Πέρα από τα σύννεφα

1993     Noto, Mandorli, Vulcano, Stromboli, Carnevale

1989     12 registi per 12 città (απόσπασμα "Roma")

1989     Kumbha Mela  

1982     Ταυτότητα μιας γυναίκας

1981     Il Mistero di Oberwal

1979     Suffer or Die  

1975     Επάγγελμα: ρεπόρτερ

1972     Chung Kuo - Cina (ντοκ.)

1970     Zabriskie Point  

1966     Blowup  

1965     I tre volti  (αποσπασμα "Il provino")

1964     Κόκκινη έρημος

1962     Η έκλειψη

1961     Η νύχτα

1960     Η περιπέτεια

1957     Η κραυγή

1955     Le amiche  

1953     I Vinti  

1953     La signora senza camelie

1950     Χρονικό μιας αγάπης

1950     La Funivia del faloria

1950     La Villa dei mostri

1949     L' amorosa menzogna

1949     Bomarzo   

1949     Ragazze in bianco   

1949     Sette canne, un vestito

1949     Superstizione

1948     Nettezza urbana

1948     Oltre l'oblio

1943     Gente del Po  

Η έκλειψη